Bel ons en leg uw vraag voor: 070 - 212 1904

Spoedcursus Politiek # 63: Zwetende politici

Interview Martijn van Dam geen succes

Vrijdag 24 februari 2012 

Deze week schoof Martijn van Dam aan bij De Wereld Draait Door voor een veelbesproken interview met Matthijs van Nieuwkerk. De interviewer trok geen fluwelen handschoenen aan tijdens het 13 minuten durende interview en Van Dam begon flink te zweten aan tafel. Het resultaat: veel negatieve reacties op dit eerste televisie optreden van de kandidaat lijsttrekker. Was het angstzweet of de warmte van de studiolampen?

Zweten op televisie

Het beeld van het interview is menigeen bijgebleven: de zweetdruppels parelden op enig moment van het voorhoofd van Martijn van Dam. Zozeer zelfs dat de tafeldame aan het eind van de aflevering er een dodelijke opmerking over maakte die nog te horen was tijdens de aftiteling. Zweten op beeld komt niet fraai over: het wekt de indruk dat de geïnterviewde het moeilijk heeft en onzeker is, die indruk wil je juist niet hebben bij het publiek.

Er zijn meer voorbeelden van politici die transpireerden op camera. Voormalig Liberal Democrats leider Charles Kennedy sprak in 2004 zijn partijcongres toe terwijl hij trilde en het zweet naar beneden gutste. Dit versterkte de geruchtenstroom dat hij kampte met alcoholproblemen. Anderhalf jaar later trad hij af vanwege zijn alcoholisme. Ook Tony Blair kwam eens flink zwetend in beeld tijdens een toespraak voor zijn eigen partij waarin hij zijn Irak beleid verdedigde. Zijn voorlichters noemden dit een ‘teken van kracht.’ Critici zagen dit echter als een teken van schuld gezien de onjuistheden die Blair verkondigd had over Irak. Waar een zwetende popster juist de indruk geeft dat hij of zij zich maximaal inspant om het beste te geven, is dit voor politici het laatste wat je van jezelf op televisie wil zien. Iedere grote politicus is wel eens betrapt in een dergelijke situatie, we zweten immers allemaal als we het warm hebben. Maar bij een TV optreden wordt zelfs gekeken naar het type pak dat iemand draagt (polyester overhemden zweten minder).

Het beroemdste voorbeeld is wel het televisie debat uit 1960 tussen de presidentskandidaten Nixon en Kennedy. Nixon voelde zich die dag slapjes (hij herstelde nog van ziekte) en had geen make-up op gedaan. Het resultaat was dat hij in de studio, onder de warmte van de felle lampen, ging zweten. Voor de televisie kijkers was het duidelijk: Nixon is onbetrouwbaar en onzeker. Tegenover de goed ogende, en make-up dragende, Kennedy werd Nixon zo op beeld weggespeeld. Er werd door een record aantal mensen naar de televisie gekeken tijdens dit eerste presidentiële TV debat en Kennedy won de verkiezingen.

Tot slot

Wat nu te doen in de situatie waarin Martijn van Dam afgelopen woensdag verkeerde? Allereerst hebben alle politici na Nixon geleerd om nooit met hun handen nog aan hun gezicht te zitten nadat ze langs de grime zijn geweest. Een poederlaagje is echt nodig, in een TV studio met zware lampen op je gericht kan een krachtige en zelfverzekerde persoon veranderen in een bleek en angstig iemand. Wie zweet verliest de controle. Dat bleek ook in het interview. Van Dam kwam niet goed uit zijn woorden en Van Nieuwkerk vloog er vol in met tal van vragen over het leiderschap van Van Dam. Een dodelijke combinatie. In Amerika is het voor politici heel gebruikelijk om wat botox in te laten spuiten, dat zweten tegengaat. Maar of we dat in Nederland van onze politici accepteren? Voor wie van zichzelf weet dat hij of zij makkelijk zweet resteert altijd nog de simpele maar doeltreffende zakdoek om snel even uit beeld de zweetparels weg te halen. Alles beter dan een close-up van de zweetdruppels op camera!

 Zwetende politici op camera

Tony Blair als onzekere en zwetende staatsman.

Comments are closed.

Scroll to Top
English